Carla Simón maakte met Romería (2025) een gelaagde film die verschillende tegenstellingen overbrugt: Galicië en Catalonië, land en zee, jonge en oude generaties en waarheid en fictie. Wanneer Marina (Llúcia Garcia) arriveert in Vigo, een stadje in Galicië, wordt ze kil onthaald. Nochtans zijn de mensen die ze daar opzoekt haar biologische verwanten. Het is echter voor het eerst dat
De tijden zijn er niet naar om controverse op te zoeken: tegen de schenen schoppen is risicovol geworden. Studio’s vrezen te schofferen, cancel culture loert om de hoek. Regisseur Andrew Dominik belandde, tegen beter weten in, midden in die storm met zijn Netflix-film Blonde (2022). Blonde benadert Marilyn Monroe — of beter: Norma Jeane Baker — op een onconventionele manier.
Star Wars meets Enter the Dragon, afgekruid met gedateerde CGI, technobeats én een resem fatalities. Meer had de eerste adaptatie van het videospel Mortal Kombat niet nodig om een flawless victory te scoren. Met Mortal Kombat II in de zalen reden genoeg om terug te blikken. In 1995 rustte er nog een vloek op game-adaptaties. In het beste geval
De Belgisch-Franse film Images du monde visionnaire (1963) is al een hele tijd vergeten. Mats Antonissen schreef er dit jaar een thesis over en organiseerde er met promotor Steven Jacobs een expo rond. Een ruim geïllustreerd boek redt de film van verdere vergetelheid. “Alles is onrustwekkend. Niets is volkomen in rust. Een gezicht verandert in twintig andere gezichten met
“Esse est percipi” luidt de slogan van het gebouw dat we aan het begin van Broken English betreden. In het Nederlands: “Zijn is waargenomen worden”. Welkom in The Ministry of Not-Forgetting, een fictief instituut dat het leven en de nalatenschap van bekende figuren onder de loep neemt. Het doel: misverstanden rechttrekken, vooroordelen corrigeren, leugens ontkrachten, mythes doorprikken. Het Ministerie
In 2014 nam het Britse kunstenaarsduo Jane Pollard & Iain Forsyth in hun eerste langspeelfilm 20,000 Days on Earth rockgod Nick Cave onder de loep. Nu wuiven ze in Broken English het muzikale icoon Marianne Faithfull waardig uit. Al was dat laatste niet de bedoeling. Jane Pollard en Iain Forsyth wisten dat ze een risico namen toen ze ingingen
Met haar nieuwste film Romería (2025) brengt Carla Simón het verhaal van haar ouders tot leven, jong gestorven aan aids. “Hun generatie wordt in Spanje vaak als tragisch beschouwd, maar ik wilde die juist vieren.” - GIJS SUY Met Romería heeft de Spaanse cineaste Carla Simón het laatste deel af van een autobiografisch drieluik, na Summer 1993 (2017) en Alcarràs (2022)
Je kunt het benauwd krijgen in vreemde ruimtes. Zuurstof genoeg, maar er is iets wat niet klopt. De omgeving is leeg, je weet niet waar je je bevindt of hoe je er geraakt bent. Elke logica ontsnapt je. Welkom in de enge wereld van Backrooms en liminal space. - PIET SONCK Zo voelt het exact om, enigszins terughoudend, naar (the) Backrooms
Lee Cronin’s The Mummy zal de meningen verdelen. De ene helft van het publiek zal de film ervaren als een wedergeboorte van het horrorgenre, de andere als iets wat snel terug in zijn sarcofaag moet. Een goede graadmeter is Cronin’s vorige film Evil Dead Rise (2023). Wie die onverteerbaar vond, zal voor deze stinkende kadaverlucht en uitgetrokken teennagels
“Ongevoelige Europeanen”, “Amerikaanse hypocrisie” en zelfs “Zendaya’s eerste grote misstap”: The Drama doet de online discourse-machine op volle toeren draaien. Maar is deze gitzwarte romcom echt zo explosief als de opiniestukken doen uitschijnen? Mooie mensen in een koffiebar, zacht zonlicht, een misverstand waar ze jaren later nog om zullen lachen… de meet-cute van Emma en Charlie kan
“Moge de duisternis komen,” tiert een theateractrice richting het publiek. In de risicoloze Gouden Beer-winnaar Yellow Letters is van diepe duisternis echter weinig sprake. Hooguit een schemerzone waarin het echte drama uitblijft. Enkele jaren geleden brak Duits-Turkse cineast İlker Çatak door met Das Lehrerzimmer, genomineerd voor een Oscar. Met Yellow Letters bevestigt hij zijn status: op het Filmfestival
Magisch realisme en Lynne Ramsay gaan hand in hand. Keer op keer vindt Ramsay een manier om fantasie en de meest schrale omstandigheden te verweven, met aandacht voor zintuiglijke details. In Die My Love tilt ze dit naar een psychologisch subversief niveau. We hebben acht jaar moeten wachten sinds haar laatste film (You Were Never Really Here), maar het was